Press Release

The Penang Paradigm

prepared by the Penang Institute
download the pdf       download the launch presentation in pdf

Professor Datuk Woo Wing Thye
Executive Director, Penang Institute
wtwoo@penanginstitute.org

The present stagnation of the Malaysian economy cannot be blamed on the Global Financial Crisis that broke out in September 2008, and on the slow recovery of the rich countries. The average income (GDP per capita in PPP$) in Malaysia was 30.7 percent of US income in 1996 and was only marginally higher in 2007 at 31.9 percent. In contrast, Korean income grew from 49.9 percent of US income in 1996 to 61.4 percent in 2007; and Taiwanese income grew in the same time period from 55.7 percent of US level to 66.8 percent. In short, Malaysia was already inside the middle income trap by 2007, and has now been there for the last decade and a half.

It is also instructive to note that at the time of the formation of Malaysia in 1963, Malaysian income was 13.6 % of US income, whereas Korea and Taiwan incomes were both lower at 10.7 % and 12.6 % respectively. Today, fifty-years later, Malaysia is half as rich as Korea and Taiwan. Malaysia started its national history with greater advantages than its neighbours but has entered into the 21st Century much below its natural potential. Furthermore, over this period, income distribution has worsened markedly, and bio-diversity has been reduced considerably.

Today, the Penang Institute is seeking guidance from the people of Penang and from friends outside Penang on how to improve its draft report of the Penang Paradigm, a comprehensive development agenda to:

  • restore economic dynamism to Penang;
  • upgrade significantly the liveability of Penang, and the sustainability of its natural environment; and
  • accelerate social development in Penang to entrench social harmony and to widen social inclusion.

The key policies that we propose for Penang are also applicable to the rest of Malaysia. The initiation of the above three socio-economic processes nationwide will naturally speed up socio-economic progress in Penang (and in every state) because of the synergistic interactions among the thirteen states.

What Went Wrong, and What Is Still Wrong?

In the last dozen years, the Federal government unleashed a series of new comprehensive policy packages to jumpstart the economic catch-up process in Malaysia, e.g. the Talentcorp Programme, the Northern Corridor Economic Region (NCER) development plan, the Economic Transformation Programme (ETP), and the Government Transformation Programme (GTP). Each of these expensive programmes can be identified with a major weakness in the Malaysian economy.

The existence of the

  • Talentcorp project testifies to the shortage of human talents in Malaysia;
  • NCER development plan and the other regional development plans reveals that the over-concentration of economic activities in the Klang Valley and the over-centralization of public infrastructure in the Kuala Lumpur-Putrajaya area have created a highly unequal spatial pattern of socio-economic development;
  • ETP highlights the severe shortfall in domestic investment; and
  • GTP indicates the unsatisfactory performance of the Federal institutions of governance like the civil service and the judiciary system.

These new, expensive programmes have yet, however, to turn the deteriorating economic situation around. Analytically speaking, the ineffectiveness of these new policies is to be expected because they are focused mainly on ameliorating the symptoms of the Malaysian economic malaise and not on addressing the root causes of these symptoms. The Federal government has been attempting to cure the economic malaise without first identifying explicitly the specific factors that have been making the Malaysian economy sick, and then designing policies targeted at these specific factors. Instead, the Federal practice is to come up with policies that could potentially offset the negative outcomes caused by these specific
factors.

This diagnosis-free approach to economic management is akin to attempting to cure every medical ailment with a major dosage of vitamins that cover the entire range of the alphabet. Clearly, this approach to medical problems would work only if the doctor is well blessed with good luck. It is, therefore, disheartening to note that quite a number of other organizations (that are well-blessed only with money) have recently also adopted the diagnosis-free approach in their policy recipes to kick-start the Malaysian economy.

Most dishearteningly of all is that the facts are in plain sight for all to see. The specific factors that need to be addressed in order to free Malaysia from the middle-income trap are:

  • the abuse of race-based socio-economic policies that is causing massive brain drain (hence, the shortage of ideas) and huge capital flight (hence, the shortage of investment);
  • the over-centralization of power at the Federal level that is preventing the local governments from providing the necessary infrastructure to support local development (hence, the shortage of hard infrastructure outside of Kuala Lumpur and Putrajaya); and
  • the opaqueness of Federal government operations -- e.g. closed, negotiated government contracts -- that is sheltering incompetence, and, possibly, also, corruption, from public accountability (hence, the shortage of soft public infrastructure).

The negative effects on GDP growth from the brain drain, capital flight, insufficient hard infrastructure, and sub-standard soft infrastructure were not clearly seen prior to 1995 because they had been more than offset by massive inward FDI, and by large state and GLC investments, that were made easier by the post-1974 growth in oil and gas revenue.
 
However, the post-1990 expansion of globalization to the former Soviet empire, India and China has caused the proportion of global FDI received by Malaysia to drop significantly. This drop in Malaysia's share of global FDI share, together with the weaker financial strength of the Federal Government and of the GLCs after years of mismanagement, have brought about an investment collapse in the 2000s, thus miring Malaysia in the middle- income trap for the last decade and a half.

From March 2008 onward, the Penang state government has put into place three sets of policies to reduce the deleterious effects of the Federal policy regime on Penang:

  • replacing crony capitalism with fair competition, e.g. having open tenders for public projects;
  • beginning the process of decentralising decision-making, e.g. pushing for local council elections; and
  • stopping the decline in the quality of government services, e.g. using CAT (competency-accountability-transparency) principles in governance.

Building on the Successes Achieved by Penang in the 2008-2012 Period

The operational component of the Penang Paradigm is divided into strategies and targets for (i) economic dynamism, (ii) liveability and sustainability, and (iii) social development and inclusion. The Penang Paradigm devotes as much attention to issues in Liveability and Sustainability and to issues in Social Development and Inclusion as to issues in Economic Dynamism because, in the long-run, the three systemic properties of prosperity, liveability, and harmony are interdependent outcomes. The viability of each of the three properties requires the existence of the other two properties. The ultimate level of social welfare is, in short, a multiplicative product of these three systemic properties: a zero score on any one dimension would finally induce a collapse of the system.

The Penang Paradigm seeks to strengthen the process of restoring economic dynamism by proposing specific policy measures to boost:

  • the growth of high-tech manufacturing and of the high-tech bio-agro sector, e.g. the expansion of the electrical and electronic sector, the medical device industry, the halal food industry, and the aquaculture industry;
  • the emergence of high-value modern services activities e.g. becoming a global centre for outsourced business processing (OBP);
  • the blossoming of high-yield tourism, e.g. becoming the regional medical centre, and becoming the preferred winter retreat for residents in the temperate zone;
  • the establishment of a regional educational hub, which would not only be a high-revenue green industry but would also be a consulting resource for firms in the region;
  • the transition of SMEs to world-class exporters i.e. to replicate the Taiwanese experience;
  • the provision of high-quality infrastructure services, e.g. supplying superfast internet to support the OBP centres, and being the international port to serve the logistical needs of northern peninsular Malaysia, northern Sumatra, southern Thailand, and southern Myanmar; and
  • the development of a centre of excellence in science and technology.

Because a prerequisite for success in each of the above seven areas is the availability of sufficient human talent in that sphere of activities, the Penang Paradigm presents practical suggestions on how to upgrade the skill level of the Penang labor force, retain human talent in Penang, and attract human talent to Penang. The comprehensive measures proposed in the Penang Paradigm to greatly enhance the liveability and ecological sustainability of Penang and to quicken social progress in Penang will help not only to increase the amount of human talent in Penang but also to raise directly the welfare of Penang residents.

Among the key policy recommendations on "Liveability and Sustainability" are measures:

  • to make housing affordable to all by:
    - reforming the planning and zoning guidelines and the structure of development fees and charges;
    - using incentive-based zoning to encourage building of affordable units instead of large, luxury units;
    - replacing the existing developer-led low-cost housing quotas with progressive financial contributions also based on Gross Development Value per square foot;
    - building public housing through open tender processes; and
    - developing non-profit housing cooperatives to manage and maintain social rented housing.

  • to reduce traffic congestion and improve connectivity by:
    - instituting the practice of aligning land-use with transport planning;
    - favoring mixed land-use so that the places where people work, live and play are closer to each other;
    - encouraging people to move from the suburbs back to the city, especially to the Heritage Part of the city, and to use bicycles for movement within the city;
    - constructing strategic bypasses to improve north-south travel on the Island;
    - building a comprehensive mass transit system of trams and buses; and
    - connecting the northern part of the Island with the northern part of Seberang Perai with a tunnel.

  • to improve the quantity and quality of open public space by:
    - increasing public space requirements in housing projects;
    - restructuring open-space requirements and incentives to emphasise quality of open space in new developments;
    - including coastal linear parks in new reclaimed land, e.g. the proposed Gurney Drive Coastal Park;
    - leasing/adapting under-utilised private and council land for public use, e.g. the proposed Prangin Heritage Square and the proposed conversion of Jelutong landfill into a park; and
    - engaging with local business communities to take ownership of urban improvements, e.g. the George Town BIDS (Business Improvement District Scheme).

  • to enhance the sustainability of the natural environment by
    - requiring green building design and techniques for all new developments on a staged basis;
    - greening urban areas;
    - designing a new master drainage and water-harvesting plan;
    - encouraging sustainable agricultural practices;
    - reducing water demand through education and pricing; and
    - rolling out an environmental disaster control and mitigation plan.

The key target in the 2008-2012 period of eradication of "absolute poverty" in Penang has been achieved. The Penang Paradigm will now speed up social development and broaden social inclusion in Penang by implementing concrete programmes:

  • to combat poverty, inequality and discrimination by
    - providing top-up support to ensure minimum household income of RM770 per month (hence, wiping out poverty in Penang);
    - expanding micro-credit schemes to the poor to enable them to increase their earnings;
    - enlarging existing programmes to alleviate poverty amongst senior citizens;
    - providing disabled-friendly infrastructure for mobility and accessibility in all public spaces;
    - establishing a committee to present annual social inclusion reports before the Legislative Assembly; and
    - mandating equal opportunity and gender equality in State-owned agencies and contractors.

  • to strengthen family and community support by:
    - expanding access to childcare and care for the elderly by facilitating start-ups and providing grants and fee assistance for the poor;
    - establishing a network of community centres for youth, community and senior citizens' programmes;
    - setting up mobile community clinics in urban and rural areas;
    - establishing a State health education programme on preventive care;
    - establishing district registration and assistance units for "stateless" Malaysians;
    - protecting the rights of domestic and foreign workers by instituting an ethical employment policy at workplace and at home; and
    - establishing a unit under the Penang Women Development Center for Children's Rights and Child Protection.

  • to promote economic empowerment through education by
    - setting up a One-Stop Centre for establishing preschools and childcare centres at each local council;
    - forming a Public-Private Partnership in establishing Preschool Education integrating mainstream children and those with special needs;
    - starting Creative Learning Programmes for primary and secondary students in reading, writing, mathematics, science and English;
    - providing alternative educational pathways through private vocational education;
    - setting up an apprenticeship programme via a public private partnership; and
    - expanding retraining and up-skilling programmes through the Penang Skills Development Centre and professional institutions.

  • to institutionalise democratic empowerment by
    - mandating compulsory asset declarations by all State legislators;
    - implementing Freedom of Information Enactment;
    - providing online access to State legislation & Hansard, council by-laws and minutes, planning applications, etc.;
    - improving training and resources for State legislators;
    - decentralising and rationalising powers between all three levels of government to deliver democratically-accountable local governments;
    - improving public consultation processes; and
    - setting up website and mobile apps for public complaints, suggestions and petitions.

Realising the Potential of Penang

To emphasise again, the core belief of the Penang Paradigm is that restoration of economic dynamism alone cannot produce sustained high-income growth in Penang. This also requires that (i) Penang's liveability and environmental sustainability be improved drastically; and (ii) social harmony and inclusion in Penang be strengthened dramatically. Only with progress on all three fronts - economic vibrancy, liveability and sustainability, and social development - will Penang become the balanced society that will be able to (i) nurture the generation of world-class ideas, (ii) afford the private investment to bring the business ideas to fruition, especially in the international market place, and (iii) provide the necessary public infrastructure to ensure the maximization of social welfare.

The outcome for Penang from the implementation of the Penang Paradigm will be an international and intelligent State. Malaysia will have to adopt the same programme in order to become an international and intelligent country.

To realise the potential of Penang, the Penang Institute asks the people of Penang and friends outside Penang to give us feedback on this draft of the Penang Paradigm. Your guidance is crucial in enabling the final version of the Penang Paradigm to help the people in Penang and Malaysia to achieve their aspirations for themselves, for future generations, and for the world. We have the confidence to have faith in that the best is yet to be because we can shape the future that we want our children to live in.


PROFESSOR DATUK WOO WING THYE
Executive Director, Penang Institute, George Town
Professor, University of California, Davis
Distinguished Professor, Fudan University, Shanghai
Cheung Kong Professor, Central University of Finance and Economics, Beijing
Director, East Asia Program of the Earth Institute at Columbia University, New York City
Non-Resident Senior Fellow, Brookings Institution, Washington D.C.

download the pdf       download the launch presentation in pdf


 

Kenyataan Akhbar

Paradigma Pulau Pinang

disediakan oleh Institut Pulau Pinang
download the pdf       download the launch presentation in pdf

Profesor Datuk Woo Wing Thye
Pengarah Eksekutif, Penang Institute
wtwoo@penanginstitute.org

Krisis Kewangan Global yang tercetus pada September 2008 dan proses pemulihan negara kaya yang perlahan tidak boleh dipersalahkan atas kemalaran ekonomi semasa Malaysia. Pendapatan purata (KDNK per kapita dalam PPP$) Malaysia mencapai 30.7 peratus daripada pendapatan AS pada tahun 1996 dan hanya sedikit lebih tinggi pada tahun 2007 dengan 31.9 peratus. Sebaliknya, pendapatan Korea meningkat dari 49.9 peratus daripada pendapatan AS pada tahun 1996 kepada 61.4 peratus pada tahun 2007; manakala pendapatan Taiwan meningkat dalam tempoh masa yang sama dari 55.7 peratus kepada 66.8 peratus pada tahap AS. Pendek kata, Malaysia sudah berada dalam perangkap pendapatan pertengahan menjelang tahun 2007, dan terperangkap selama sedekad setengah yang lalu.

Penting untuk kita mengambil tahu bahawa semasa pembentukan Malaysia pada tahun 1963, pendapatan Malaysia mencapai 13.6% daripada pendapatan AS, manakala pendapatan Korea dan Taiwan kedua-duanya lebih rendah masing-masing pada 10.7% dan 12.6%. Kini, lima puluh tahun berlalu, Malaysia hanya separuh kekayaan dimiliki Korea dan Taiwan. Malaysia telah memulakan sejarah negara dengan kelebihan yang cukup banyak berbanding dengan negara jirannya dan akan tetapi masih berada di bawah paras potensi sebenarnya pada abad ke-21. Tambahan pula, sepanjang tempoh ini, pengagihan pendapatan telah merosot secara ketara, dan bio-diversiti telah banyak menurun.

Kini, Penang Institute ingin mendapatkan bimbingan daripada rakyat Pulau Pinang serta rakan-rakan di luar Pulau Pinang tentang bagaimana kita dapat menambahbaik draf laporan Paradigma Pulau Pinang, agenda pembangunan yang menyeluruh:

  • memulihkan dinamisme ekonomi ke Pulau Pinang;
  • meningkatkan tahap kesesuaian untuk didiami di Pulau Pinang dan kelestarian alam sekitar;
  • mempercepatkan pembangunan sosial di Pulau Pinang dalam mengukuhkan keharmonian sosial dan memperluas penyertaan sosial.

Dasar-dasar utama yang kami cadangkan untuk Pulau Pinang juga dapat digunapakai Malaysia secara keseluruhan. Permulaan tiga proses sosio-ekonomi tersebut di seluruh negara akan secara semulajadi mempercepatkan kemajuan sosio-ekonomi di Pulau Pinang (dan di setiap negeri) lantaran interaksi bersinergi antara kesemua negeri.

Apa yang telah Tersilap, dan Apa yang Masih Silap?

Dalam tempoh dua belas tahun yang lalu, kerajaan Persekutuan memperkenalkan siri pakej dasar fbaru yang menyeluruh untuk melonjakkan proses ekonomi 'catch-up' di Malaysia, contohnya Program TalentCorp, rancangan pembangunan Wilayah Ekonomi Koridor Utara (NCER), Program Transformasi Ekonomi (ETP), dan Program Transformasi Kerajaan (GTP). Setiap satu program berharga tinggi ini boleh dikaitkan dengan kelemahan utama ekonomi Malaysia.

Kewujudan

  • Projek TalentCorp membuktikan kekurangan bakat insan di Malaysia;
  • Rancangan pembangunan NCER dan rancangan pembangunan wilayah yang lain mendedahkan bahawa pemusatan aktiviti ekonomi yang melampau di Lembah Klang dan pemusatan infrastruktur awam di kawasan Kuala Lumpur-Putrajaya telah mewujudkan corak pembangunan sosio-ekonomi yang sangat tidak seimbang;
  • ETP menonjolkan kekurangan yang teruk dalam pelaburan domestik; dan
  • GTP menunjukkan prestasi institusi tadbir urus Persekutuan yang tidak memuaskan, seperti perkhidmatan awam dan sistem kehakiman.

Walau bagaimanapun, program-program yang baru dan berharga tinggi ini masih belum berupaya memulihkan keadaan ekonomi yang kian merosot. Secara analitik, ketidakberkesanan dasar-dasar baru ini adalah dalam jangkaan kerana tujuan utamanya ialah untuk mengubati gejala kelesuan ekonomi Malaysia dan bukan untuk menangani punca permasalahan. Kerajaan Persekutuan berusaha untuk merawat kelesuan ekonomi tanpa terlebih dahulu mengenal pasti dengan jelas faktor-faktor spesifik yang telah mengakibatkan ekonomi Malaysia tenat, dan kemudian membentuk dasar-dasar yang disasarkan kepada faktor-faktor tersebut. Sebaliknya, Persekutuan menghasilkan dasar-dasar yang berpotensi mengimbangi kesan-kesan negatif yang disebabkan oleh faktor-faktor tersebut.

Pendekatan tanpa diagnosis terhadap pengurusan ekonomi ini adalah serupa dengan mencuba untuk mengubati setiap penyakit dengan dos besar vitamin yang meliputi keseluruhan abjad. Ia adalah jelas bahawa pendekatan sedemikian terhadap masalah perubatan akan berjaya hanya jika doktor dibekal dengan nasib yang baik. Oleh itu, ia mengecewakan bahawa cukup banyak organisasi lain (yang hanya dibekal dengan wang) baru-baru ini juga mengamalkan pendekatan tanpa diagnosis dalam resepi dasar mereka untuk memacu ekonomi Malaysia.

Yang paling mengecewakan ialah bahawa fakta-fakta tersedia di depan mata kita semua. Faktor-faktor spesifik yang perlu ditangani dalam rangka untuk membebaskan Malaysia dari perangkap pendapatan pertengahan adalah:

  • penyalahgunaan dasar-dasar sosio-ekonomi yang berasaskan kaum dan juga pemilihan berdasarkan hubungan dan bukanya pencapaian di sektor kerajaan   menyebabkan penghijrahan modal insan 'brain drain' yang ketara (justeru, kekurangan idea-idea) dan kehilangan modal yang besar (justeru, kekurangan pelaburan);
  • pemusatan kuasa yang melampau di peringkat Persekutuan menghalang kerajaan tempatan menyediakan infrastruktur yang diperlukan untuk mendukung pembangunan tempatan (justeru, kekurangan infrastruktur perkakasan di luar Kuala Lumpur dan Putrajaya), dan
  • dalam kekaburan operasi kerajaan Persekutuan - misalnya kontrak kerajaan yang tertutup dan dirundingkan - yang menaungi ketidakcekapan, dan, mungkin juga, rasuah, daripada akauntabliti awam (justeru, kekurangan infrastruktur perisian awam).

Kesan negatif kepada pertumbuhan KDNK daripada 'brain drain', kehilangan modal, kekurangan infrastruktur perkakasan, dan infrastruktur perisian yang tidak cukup taraf tidak terserlah sebelum 1995 kerana telah diimbangi oleh kemasukan FDI secara besar-besaran, dan oleh pelaburan negeri dan GLC yang besar, yang telah menjadi lebih lancar lantaran pertumbuhan pasca-1974 dalam hasil minyak dan gas.

Walau bagaimanapun, perkembangan globalisasi pasca-1990 terhadap bekas empayar Soviet, India dan China telah menyebabkan sebahagian daripada FDI global yang diterima oleh Malaysia merosot dengan ketara. Penurunan penerimaan FDI global oleh Malaysia, bersama dengan daya kewangan Kerajaan Persekutuan dan GLC yang lebih lemah selepas bertahun-tahun salah urus, telah menyebabkan keruntuhan pelaburan pada tahun 2000, menjerat Malaysia dalam perangkap pendapatan pertengahan bagi sedekad setengah yang lalu.

Walaupun membahayakan, dalam jangka masa yang pendek, dasar-dasar ini boleh dikatakan perlu supaya Negara dapat mencapai sasaran. Perlaksanaan yang berterusan atas dasar kesamarataan ekonomi dan keadilan sosial sehingga hari tidak lagi wajar. Dasar-dasar ini hanya boleh dianggap sebagai langkah-langkah kecemasan untuk keadaan dalam dan luar Negara pada masa itu. Oleh itu, ia seharusnya tidak lagi digunpakai selepas tahun 1985.

Bermula dari bulan Mac 2008, kerajaan negeri Pulau Pinang memperkenalkan tiga kumpulan dasar untuk mengurangkan kesan mudarat rejim dasar Persekutuan di Pulau Pinang:

  • menggantikan kapitalisme kroni dengan persaingan yang adil, misalnya tender terbuka untuk projek-projek awam;
  • memulakan desentralisasi dalam proses membuat keputusan, contohnya mendesak untuk pilihan raya pihak berkuasa tempatan;
  • menghentikan kemerosotan dalam kualiti perkhidmatan kerajaan, contohnya menggunakan prinsip CAT (kompetensi-kebertanggungjawaban-ketelusan) dalam tadbir urus.

Merencana Kejayaan yang Dicapai oleh Pulau Pinang dari 2008 hingga 2012

Komponen operasi Paradigma Pulau Pinang dibahagikan kepada strategi dan sasaran bagi (i) dinamisme ekonomi, (ii) kesesuaian didiami dan kelestarian, dan (iii) pembangunan dan keterangkuman sosial. Paradigma Pulau Pinang menumpukan perhatian sama rata terhadap isu-isu Kesesuaian Didiami dan Kelestarian dan isu-isu Pembangunan dan Keterangkuman Sosial dengan isu-isu Dinamisme Ekonomi kerana, dalam jangka masa panjang, tiga sifat sistemik kemakmuran, kesesuaian didiami dan keharmonian adalah hasil yang saling bergantung. Daya maju setiap tiga sifat ini memerlukan kewujudan dua sifat yang lain. Pendek kata, tahap muktamad kebajikan sosial merupakan produk pendaraban ketiga-tiga sifat sistemik ini: nilai sifar dalam mana-mana satu dimensi akhirnya akan menyebabkan keruntuhan sistem.

Paradigma Pulau Pinang bertujuan memperkukuh proses pemulihan dinamisme ekonomi dengan mencadangkan langkah-langkah dasar yang khusus dalam meningkatkan:

  • pertumbuhan pembuatan berteknologi tinggi dan sektor berteknologi tinggi bio-pertanian, contohnya pengembangan sektor elektrik dan elektronik, industri peranti perubatan, industri makanan halal, dan industri akuakultur;
  • kemunculan aktiviti perkhidmatan moden bernilai tinggi seperti menjadi sebuah pusat global bagi pemprosesan perniagaan sumber luar (OBP);
  • kerancakan pelancongan berpulangan tinggi, contohnya menjadi pusat perubatan serantau, dan menjadi tempat percutian pada musim sejuk yang digemari oleh penduduk zon beriklim sederhana;
  • penubuhan hab pendidikan serantau, yang bukan sahaja dapat menjadi sebuah industri hijau yang berhasil tinggi tetapi juga akan menjadi sumber perundingan bagi firma-firma di rantau ini;
  • peralihan PKS menjadi pengeksport bertaraf dunia, iaitu meniru pengalaman Taiwan;
  • penyediaan perkhidmatan infrastruktur berkualiti tinggi, contohnya membekalkan internet teramat laju untuk menyokong pusat OBP, dan menjadi pelabuhan antarabangsa untuk memenuhi keperluan logistik utara Semenanjung Malaysia, Sumatera Utara, Thailand Selatan, dan Myanmar Selatan; dan
  • pembangunan pusat kecemerlangan dalam sains dan teknologi.

Oleh kerana prasyarat untuk kejayaan dalam setiap satu daripada tujuh bidang di atas adalah ketersediaan bakat insan yang mencukupi dalam bidang kegiatan tersebut, Paradigma Pulau Pinang membentangkan cadangan-cadangan yang praktikal tentang bagaimana untuk meningkatkan tahap kemahiran tenaga buruh Pulau Pinang, mengekalkan bakat insan di Pulau Pinang, dan menarik bakat manusia ke Pulau Pinang. Langkah-langkah menyeluruh yang dicadangkan dalam Paradigma Pulau Pinang untuk meningkatkan kesesuaian didiami dan kelestarian ekologi Pulau Pinang dan untuk mempercepatkan kemajuan sosial di Pulau Pinang bukan sahaja akan membantu meningkatkan jumlah bakat insan di Pulau Pinang tetapi juga secara langsung meningkatkan kebajikan penduduk Pulau Pinang.

Antara cadangan dasar utama tentang "Kesesuaian Didiami dan Kelestarian" termasuklah langkah-langkah:

  • untuk menjadikan perumahan mampu dimiliki semua dengan:
    - membaharui garis panduan perancangan dan pengezonan dan struktur yuran serta caj pembangunan;
    - menggunakan insentif berasaskan pengezonan untuk menggalakkan bangunan unit yang berpatutan dan bukannya unit besar dan mewah;
    - menggantikan kuota perumahan kos rendah yang sedia ada yang diterajui oleh pemaju dengan sumbangan progresif kewangan juga berdasarkan Nilai Pembangunan Kasar per kaki persegi;
    - membina perumahan awam melalui proses tender terbuka;
    - membangunkan koperasi perumahan bukan keuntungan untuk mengurus dan mengekalkan perumahan sewaan sosial.

  • untuk mengurangkan kesesakan lalu lintas dan meningkatkan keterhubungan dengan:
    - memulakan amalan menjajarkan penggunaan tanah dengan perancangan pengangkutan;
    - mendukung campuran penggunaan tanah supaya tempat-tempat di mana orang bekerja, hidup dan bermain lebih dekat antara satu sama lain;
    - menggalakkan orang ramai untuk berpindah dari pinggir bandar kembali ke bandaraya, terutamanya ke kawasan Warisan, dan untuk menggunakan basikal bagi pergerakan dalam bandar;
    - membina jalan pintas strategik untuk memudahkan perjalanan utara-selatan di Pulau;
    - membina sistem transit massa trem dan bas yang menyeluruh; dan
    - menghubungkan bahagian utara Pulau dengan bahagian utara Seberang Perai dengan terowong.

  • untuk meningkatkan kuantiti dan kualiti ruang awam terbuka dengan:
    - meningkatkan keperluan ruang awam dalam projek perumahan;
  • - penyusunan semula keperluan ruang terbuka dan insentif untuk menekankan kualiti ruang terbuka dalam projek pembangunan baru;
    - merangkumi taman pantai lelurus di tanah tambakan baru, contohnya Taman Pesisir Pantai Gurney Drive yang dicadangkan;
    - menyewa/mengubahsuai tanah swasta dan majlis yang jarang digunakan untuk kegunaan awam, contohnya yang cadangan Dataran Warisan Prangin dan cadangan penukaran tapak pelupusan Jelutong menjadi sebuah taman; dan
    - melibatkan diri dengan komuniti perniagaan tempatan untuk mengambil pemilikan penambahbaikan bandar, contohnya George Town BIDS (Skim Peningkatan Perniagaan Daerah).

  • untuk meningkatkan kelestarian alam semula jadi dengan
    - memerlukan reka bentuk bangunan dan teknik hijau untuk semua projek pembangunan baru secara berperingkat;
    - menghijaukan kawasan bandar;
    - merekabentuk saliran induk baru dan pelan penuaian air;
    - menggalakkan amalan pertanian yang lestari;
    - mengurangkan permintaan air melalui pendidikan dan kawalan harga; dan
    - melancarkan kawalan bencana alam sekitar dan pelan mitigasi.

Sasaran utama dalam tempoh 2008-2012 pembasmian "kemiskinan mutlak" di Pulau Pinang telah dicapai. Paradigma Pulau Pinang sekarang akan mempercepatkan pembangunan sosial dan meluaskan keterangkuman sosial di Pulau Pinang dengan melaksanakan program-program konkrit:

  • untuk memerangi kemiskinan, ketaksamaan dan diskriminasi oleh
    - menyediakan sokongan tambah nilai untuk memastikan pendapatan isi rumah minimum sebanyak RM770 (dengan itu, menghapuskan kemiskinan di Pulau Pinang);
    - memperluaskan skim kredit mikro kepada golongan miskin untuk membolehkan mereka meningkatkan pendapatan;
    - memperluaskan program yang sedia ada untuk membasmi kemiskinan di kalangan warga emas;
    - menyediakan infrastruktur mesra OKU untuk mobiliti dan ketercapaian di semua ruang awam;
    - mewujudkan Suruhanjaya untuk membentangkan laporan keterangkuman sosial tahunan sebelum Dewan Undangan; dan
    - memandatkan peluang saksama dan kesaksamaan jantina di agensi dan kontraktor Kerajaan Negeri.

  • untuk mengukuhkan sokongan keluarga dan masyarakat dengan:
    - memperluaskan ketercapaian penjagaan kanak-kanak dan penjagaan bagi warga tua dengan memudahkan penubuhan dan menyediakan bantuan dana dan yuran bagi golongan miskin;
    - mewujudkan rangkaian pusat komuniti untuk belia, masyarakat dan program warga emas;
    - menubuhkan klinik komuniti bergerak di kawasan bandar dan luar bandar;
    - mewujudkan program pendidikan kesihatan negeri mengenai rawatan pencegahan;
    - mewujudkan pendaftaran daerah dan unit bantuan untuk rakyat Malaysia "tanpa kerakyatan";
    - melindungi hak pekerja domestik dan asing dengan melaksanakan dasar etika pekerjaan di tempat kerja dan di rumah; dan
    - menubuhkan sebuah agensi bagi Hak Asasi Kanak-kanak dan Perlindungan Kanak-kanak.

  • untuk menggalakkan pemerkasaan ekonomi melalui pendidikan dengan
    - menubuhkan Pusat Sehenti untuk mewujudkan prasekolah dan pusat-pusat penjagaan kanak-kanak di setiap majlis tempatan;
    - membentuk Perkongsian Awam Swasta dalam mewujudkan Pendidikan Prasekolah, mengintegrasikan kanak-kanak arus perdana dan mereka yang mempunyai keperluan khas;
    - memulakan Program Pembelajaran Kreatif bagi pelajar-pelajar sekolah rendah dan menengah dalam pembacaan, penulisan, matematik, sains dan Bahasa Inggeris;
    - menyediakan laluan pendidikan alternatif melalui pendidikan vokasional swasta;
    - menubuhkan program perantisan melalui perkongsian awam swasta; dan
    - memperluaskan program latihan semula dan peningkatan kemahiran melalui Pusat Pembangunan Kemahiran Pulau Pinang dan institusi profesional.

  • menginstitusikan pemerkasaan demokratik dengan
    - memandatkan pengisytiharan aset wajib oleh semua penggubal undang-undang Negeri;
  • - melaksanakan Kebebasan Maklumat;
    - menyediakan ketersediaan dalam talian untuk undang-undang Negeri dan Hansard, undang-undang kecil dan minit majlis, permohonan perancangan, dan lain-lain;
    - meningkatkan latihan dan sumber untuk penggubal undang-undang Negeri;
    - mendesentralisasi dan merasionalkan kuasa antara ketiga-tiga peringkat kerajaan untuk menyampaikan kerajaan tempatan yang bertanggungjawab secara demokratik; - meningkatkan proses perundingan awam;
    - menubuhkan laman sesawang dan aplikasi bimbit untuk aduan awam, cadangan dan petisyen.

Merealisasikan Potensi Pulau Pinang

Sekali lagi ditekankan, kepercayaan teras Paradigma Pulau Pinang adalah pemulihan dinamisme ekonomi sahaja tidak boleh menghasilkan pertumbuhan berpendapatan tinggi yang berterusan di Pulau Pinang. Ia juga memerlukan (i) kesesuaian didiami dan kelestarian alam sekitar di Pulau Pinang ditingkatkan secara drastik, dan (ii) keharmonian dan keterangkuman sosial di Pulau Pinang diperkukuhkan secara ketara. Hanya dengan kemajuan dalam ketiga-tiga bidang - kerancakan ekonomi, kesesuaian didiami dan kelestarian, serta pembangunan sosial - Pulau Pinang akan menjadi masyarakat yang seimbang yang akan dapat  (i) memupuk penjanaan idea-idea bertaraf dunia, (ii) janaan pelaburan swasta untuk membolehkan idea-idea perniagaan membuahkan hasil, terutama di pasaran antarabangsa, dan (iii) menyediakan infrastruktur awam yang diperlukan untuk memastikan kebajikan sosial secara maksimum.

Hasil untuk Pulau Pinang daripada pelaksanaan Paradigma Pulau Pinang ialah menjadi negeri antarabangsa dan pintar. Malaysia perlu mengguna pakai program yang sama agar menjadi sebuah negara antarabangsa dan bijak.

Untuk merealisasikan potensi Pulau Pinang, Penang Institute berharap rakyat Pulau Pinang dan rakan-rakan di luar Pulau Pinang supaya member maklum balas kepada kami mengenai draf Paradigma Pulau Pinang ini. Pandangan anda adalah amat penting dalam membolehkan versi terakhir Paradigma Pulau Pinang dapat membantu rakyat di Pulau Pinang dan Malaysia untuk mencapai hasrat mereka kepada diri mereka sendiri, generasi akan datang, dan untuk dunia. Kami berkeyakinan dan percaya bahawa usaha merealisasikan usaha kecemerlangan ini terlaksana untuk generasi seterusnya.


PROFESOR DATUK WOO WING THYE
Pengarah Eksekutif, Institut Pulau Pinang, George Town
Profesor, Universiti California, Davis
Profesor Kehormat, Universiti Fudan, Shanghai
Profesor Cheung Kong,  Central University of Finance and Economics, Beijing
Pengarah, East Asia Program of the Earth Institute at Columbia University, Kota New York
Felo Senior Bukan-Residen, Institusi Brookings, Washington D.C.

download the pdf       download the launch presentation in pdf


 

Press Release

《槟城典范》,再造辉煌


download the pdf       download the launch presentation in pdf

槟城研究院院长
拿督胡永泰教授
wtwoo@penanginstitute.org

目前, 马来西亚的经济停滞不前,不能归咎于2008年9月爆发的全球金融危机以及富裕国家的缓慢复苏。从1996年至2007年,台湾和韩国的平均收入 (人均国内生产总值PPP$),分别增加了11.1% 和11.5% 。相比之下,马来西亚在同一时期,只微升1.2%。很明显,自2007年,马来西亚已经跌入“中等收入陷阱(middle income trap)”。至今已有15年了。

值得一提的是,1963年马来西亚成立之时,我国人民的总收入是美国平均收入的13.6%, 而台湾和韩国的平均收入则只是美国的10.7%和12.6%而已。50年后的今天,马来西亚只有台湾和韩国的一半富裕。虽然马来西亚比邻国有更好的优势,但在21世纪,它的发展远低于其有的潜能。鉴此, 槟城研究院向槟州和国外的朋友征求意见,以便改进《槟城典范》的报告草案。槟城典范的全面发展事项有:

-   恢复槟州的经济活力;

-   改善槟州的宜居程度和自然环境的永续;

-   加速槟州的社会发展,强化社会和谐以及扩大社会包容性。

我们所建议的关键政策,都适用于槟州和其他州属。在全国启动上述的三项发展,将会加快槟城和每一个州属的社会和经济的进步。

发展问题的癥结

在过去的十几年中,中央政府发动了一系新和全面的政策配套,以便推动追赶式的国家增长(Catch-up growth)。这包括了:寻找人才计划(TalentCorp Programme)、北部经济走廊区(NCER)、 经济转型计划(ETP)和政府转型计划(GTP)。这些计划恰好印证了 马来西亚经济存在的问题。

-    寻找人才计划印证国内的人才短缺;

-    北部经济走廊区和其他地区经济计划显露了经济活动过于集中在巴生谷,而公共基础设施则过于集中在吉隆坡-布特拉再也,造成高度不平衡的社会和经济发展格局;

-    经济转型计划强调国内投资的严重不足;

-    政府转型计划(GTP)显示了中央政府机构(如公共服务和司法制度)差强人意的表现。

然而,这些崭新而费用庞大的计划並没有扭转日益衰退的经济。新政策的失败是意料中事。因为它们只集中在改善国家经济萎靡的症状,而不是解决症状的根本原由。为了能让马来西亚脱离“中等收入陷阱”,特定的因素是要加以解决:

- 在国内遴选过程中忽略绩效制并滥用种族性和裙带政策,导致严重的各源流的人才流失和庞大的资金外流。

- 权力过分集中于中央政府,使地方政府不能提供对地方发展的必要基础设施。

- 中央政府的黑箱作业,姑息庸碌无能和贪污腐败。

1995年之前,人才流失、资金外流、硬体设施不足和不合标准的软体设施,对国内生产总值的负面影响並没有被清楚地看到。这是因为大规模的外来投资和大型的国家投资掩饰了上述的隐患。再者,1974年后的石油和天然气收入也纾缓了这些政策问题。

1990年后,全球化的抵触席捲前苏联、印度和中国。导致在马来西亚的外来投资大幅减少。不善理财的中央政府和政联公司再加上外资的下降,已让马来西亚在过去的十五年承受投资崩垮和跌入“中等收入陷阱”。

这些不良的政策在短期内为了迅速地达到一些数值目标而使用是勉强合理的,但若到了现在还在实施的话,就违反了经济和社会平等的原则了。这些政策是短期的应急工具,是为了应付当时国内和国外的一些局势变化。 其实这些政策在1985年后就不该被实施了。

2008年3月起,槟州政府已进行三套的政策,以减少中央 政策对槟城的负面影响:

- 公平竞争取代裙带资本主义,例如: 公共工程的公开招标;

- 分化中央集权 ,例如:推动地方议会选举;

- 制止政府服务素质的下降,例如:採用(能力,问责 ,透明度)(CAT)的治理原则。

借镜槟城 过去五年(2008年至2012年)所取得的成就 。

《槟城典范》分为三个部分(一)经济活力,(二)宜居和环境的永续 , (三)社会发展和包容 。槟城典范都给予这三个部分同等重要的关注。因为从长远来看,这三个部分是相互依存的 。换言之,缺一不可; 否则,将导致整个系统崩溃。

《槟城典范》旨在用以下的政策措施,以重振及加强经济活力 :

增加高科技制造业和高科技生物农业。例如:扩展电气及电子工业,医疗仪器工业,清 真食品工业和水产养殖业;

高品质的现代服务 。例如成为一个全球性的业务处理外包中心(OBP);

提倡高收益的旅游业。例如成为区域的医疗中心,以及一个理想避寒胜地;

成立一个区域教育枢纽及一个区域企业咨询公司的所在;

协助中小型企业转型成为国际企业,易言之复制台湾的经验:

提供高素质的基础设施服务。例如:提供超高速的网络支援的业务处理外包中心;成立   一个国际港口提供后勤服务予泰南 、北马、北苏门答腊和南缅甸;

发展一个卓越的科学和技术中心 。

为了成功实现上述七项政策措施,先决条件是要拥有足够的人才。有鉴於此,《槟城典范》提出了切实可行的建议—如提升槟城劳动力的技能水平、把人才留在槟城、把人才引来槟城。《槟城典范》的全面政策措施,旨在提升槟城的宜居程度和生态的永续 ,以及加速槟城的社会进步。这不仅能增加槟城人才的人数 , 也直接提高槟城居民的福利.

在“宜居与永续”方面,重要的政策建议包括:

  •  实现“居者有其屋”:
    • 改革规划与分区指南,以及发展费结构
    • 实行“奖掖性分区”(incentive-based zoning),鼓励发展项目舍豪宅而取经济住宅 (affordable housing)
    • 以每平方尺的“发展毛值”(Gross Development Value)为基础的渐进式财政捐输,取代现有的由发展商主导的廉价屋配额;
    • 以公开招标方式兴建公共住宅;
    • 发展非营利建屋合作社,以管理与维持廉租住宅(social rented housing)

  • 减少阻塞,疏通车流
    • 处理土地用途时,把它与交通规划挂钩
    • 优待混合式土地使用,以鼓励人们在毗邻的地区生活、工作与休闲;
    • 鼓励人民从市郊迁回市区,特别是古迹区,并在市内以脚车代步;
    • 建立策略性通道以改善槟岛南北车流;
    • 建立包含电车与巴士的全面捷运系统;
    • 建立隧道,贯通槟岛北端与威北。

  • 提升开放公共空间的质量:
    • 增加屋业发展计划中对公共空间的要求;
    • 重组开放空间的要求与奖掖结构,以在新发展计划侧重开放空间的素质;
    • 在新填海地段中规划海岸线狭长形公园,包括建议中的旧关仔角海岸公园;
    • 租用/改造未尽其用的私人或市议会土地,以充公共用途,譬如建议中的社尾古迹广场,以及把日落洞垃圾场改为公园的建议。
    • 与地方商界合作一同改善市容,譬如:乔治市商业改善区计划

  • 让自然环境更能永续:
    • 逐步要求所有新发展计划采取绿色设计与技术;
    • 绿化市区;
    • 设计新的主干沟渠与集水计划;
    • 鼓励有利永续的农作方式;
    • 通过教育与价格减低用水;
    • 推出防治环境灾害的计划。

槟州在2008-2012年间消除“绝对贫穷”的目标已经达到。《槟城典范》将通过以下具体措施推进社会发展,扩大社会兼容:

  • 向贫穷、不平等与歧视宣战:
    • 提供财政援助,补贴贫穷家庭,使他们的收入达到每月马币770元 (易言之,在槟州扫除贫穷)
    • 扩大微型贷款计划,以让贫穷人民能够做小生意增加入息;
    • 扩大现有计划,以进一步提升低收入乐龄公民的生活;
    • 在所有公共场所提供无障碍设施,以利惠残障同胞;
    • 成立特定委员会,每年提呈社会兼容报告给州议会;
    • 强制州政府机构与承包商落实平等机会与性别平等政策。

  • 强化对家庭与社区的支持:
    • 协助托儿与安老服务机构的成立,提供援助,并津贴贫户,以便让更多人能够享有这些服务;
    • 成立兼顾年轻人、社区、乐龄公民需要的社区中心网络
    • 在城乡地区设立移动社区诊所;
    • 设立州级的保健教育计划,以推进防范性保健;
    • 成立特定部门协助“无国籍”(持红色身份证)马来西亚人登记,并提供援助。
    • 制定保障国内外劳工权益与职场、住家工作环境的良心雇佣政策
    • 成立儿童权利与儿童保护的专责机构。

  • 通过教育增进经济赋权:
    • 在槟岛与威省各成立一站式中心,处理学前教育与托儿所事宜。
    • 通过“公私合作模式”(Public Private Partnership),建立让主流孩童与特别孩童一同学习的学前教育计划。
    • 设立“创意学习计划”,协助中小学生学习读、写、数理与英语;
    • 通过私立技职教育,提供替代性的教育管道;
    • 通过“公私合作模式”,设立“学徒计划”;
    • 通过“槟州技能发展中心”与专业团体,扩大再训练与技能提升计划。

  • 落实民主赋权
    • 强制所有州议员公布资产
    • 落实“资讯自由法令”
    • 提供网上搜寻便利,让公众可以下载州法令、州议会会议记录、市议会条例与建筑规划申请等文件;
    • 提升州议员的能力与资源;
    • 推动地方分权,以便让联邦、州、市三级政府的权力分配更为合理;
    • 强化公共咨询过程;
    • 设立网站与手提电话应用软体,以方便公众投诉、建议和请愿。

让槟州发挥潜能,飞龙在天

简而言之,《槟城典范》的核心信念是:仅仅恢复经济活力,不能维系槟州的高收入成长。我们必须同时急速强化槟州的宜居程度与永续环境,同时增进社会和谐与兼容。唯有兼顾经济动力、宜居永续和社会发展,槟州才能够平衡发展,进而(一)催生世界级的创见,让它们萌芽茁长;(二)吸引私人投资,让商业创见开花结果,进而进军国际市场;(三)提供必要的公共建设,以求扩大社会福利,让州人皆能共沾雨露,共存共荣。

落实《槟城典范》将会让槟州走向国际化和智能化的康庄大道。马来西亚最终也要采行同样的计划,才能脱胎换骨,力争上游。

槟城研究院恳请所有槟州人乃至槟州以外的朋友赐教,给予《槟城典范》草案指导和批评。您的指教,将让《槟城典范》得以改进,最终协助槟州全面发挥其潜能,飞龙在天,为这世代乃至未来世代的槟州乃至全马人民,开创盛世。我们深信,只要我们勇敢奋斗,我们必能许孩子们更美好的明天。


槟州研究院院长
拿督胡永泰教授

(加利福尼亞大学戴维斯校区教授、上海复旦大学特聘教授、北京中央财经大学长江教授、纽约哥伦比亚大学地球研究所东亚研究项目主任、美国华盛顿布鲁金斯研究所客卿资深学者)

download the pdf       download the launch presentation in pdf